حجیه خانوم کلیدری

در دل روستای کوچک و آرام کلیدر، زنی زندگی می‌کرد که داستان زندگی‌اش درس ایستادگی و فداکاری است. حجیه خانوم، مادری که پس از فوت همسرش، به تنهایی بار سنگین زندگی و تربیت هفت فرزند را بر دوش کشید.

در آن روزگار سخت که نه برقی بود، نه گازی، و نه امکاناتی که امروز داریم، او با چراغ نفتی شب‌ها را روشن می‌کرد و با بخاری نفتی زمستان‌های سرد را پشت سر می‌گذاشت. با دستان پینه‌بسته‌اش، باغ‌ها و مزارع را اداره می‌کرد و از هیچ تلاشی برای بزرگ کردن فرزندانش دریغ نمی‌ورزید.

هفت فرزند، هفت امید، هفت دلیل برای زندگی. او با عشق بی‌پایان و صبری ستودنی، نه تنها اجازه نداد فرزندان‌اش کمبودی احساس کنند، بلکه با ایمان راسخ به خداوند و توکل بر او، زمینه‌ساز موفقیت و سربلندی آن‌ها شد. سال‌ها زحمت، شب‌بیداری‌ها، دعاهای بی‌پایان و مهربانی‌های بی‌شمار، او را به الگویی جاودانه از مادران ایرانی تبدیل کرد.

امروز که به پشت سر نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که چگونه با وجود تمام سختی‌ها، هرگز لب به شکایت نگشود و با قلبی سرشار از عشق و ایثار، آینده‌ای روشن برای فرزندان‌اش ساخت. یاد و خاطره‌اش همیشه در قلب‌های ما زنده خواهد ماند.